dag 2 - Key Biscayne

Gisteravond waren we zo moe dat we om 22.00 uur al zijn gaan slapen. Door de jetlag zijn we wel heel vaak wakker geworden, waardoor het een vrij onrustige nacht was. Dat lag echt niet aan het bed, want dat krijgt van ons een “9”, wat een heerlijk bed! Om 4 uur was ik echt klaar wakker. Gelukkig waren er genoeg reacties op het blog om de tijd even mee te vullen, altijd weer leuk om te lezen. Harm bleef ietsje langer onder zeil, maar niet noemenswaardig. Nadat we onze tijd wat gevuld hebben met de computer, mobiel en ipad, zitten we om 7.30 uur in de auto op weg naar Key Biscayne.  We ontbijten bij de Starbucks in Key Biscayne met een lekkere koffie en Lemon Cake, deze is namelijk al om 6.00 uur open, altijd fijn voor vroege vogels. 

Daarna rijden we terug naar het Crandon Park, wat aan de Noordkant van Key Biscayne ligt, om een stuk langs het strand te wandelen. Vanaf 8.00 uur is dit park geopend, na het betalen van $ 7,00 toegang rijden we als een van de eerste het enorme parkeerterrein op. Het eerste wat ons opvalt is de enorme ruimte waar gepicknickt kan worden. Daarna gaat het begroeide gedeelte over in strand, waar heel veel palmbomen staan. Op het strand is het nog rustig. Als wij aankomen is er alleen en man op een tractor bezig al het seagrass van het strand af te halen en het zand te zeven, zodat het er mooi schoon uitziet.

We lopen een eind langs het strand, op de terugweg zien we dat het langzaamaan wat drukker wordt. Leuk om te zien hoe allerlei groepen en groepjes mensen kwartier maken om de dag alhier door te brengen. Op het strand worden tussen de palmen hele stellages opgebouwd, ook naar de picknicktafels wordt van alles gesleept om zo compleet mogelijk te kunnen BBQ’en. 

 

Na Crandon Park rijden we naar Bill Biggs Cape Florida State Park aan de zuidzijde van Key Biscayne. In dit State park bevindt zich het oudste gebouw van Zuid Florida het Cape Florida Lighthouse. De vuurtoren is in 1825 gebouwd. Bij binnenkomst mis ik net de overstekende racoon doordat ik 8 dollar uit mijn portemonnee pak om de ranger te betalen. Dus ook geen foto…

Dit State Park is een combinatie van strand en natuur. Inmiddels is het al heel wat drukker en trekken er drommen mensen richting het strand. We zien vooral koelboxen en hagedissen in allerlei kleuren en maten.

Ook hier worden de picknickplekken intensief en vroegtijdig geclaimd, oma wordt gedropt, de Bbq wordt aangestoken en de rest volgt later… :-)) 

Op terugweg stoppen we bij de Rusty Pelican waar je een mooi uitzicht hebt op skyline van downtown Miami. 

We stellen deTomtom in naar de Dadeland Mall om wat te shoppen en te gaan lunchen in de foodcourt. Elke vakantie willen we eenmaal de chicken- en beef Terriyaki van de Japanner eten. Ondanks het enorme parkeerterrein was het vinden van een parkeerplaats een uitdaging. Net toen we het bijna op wilden geven hadden we toch beet.
Gelukkig maar, want Harm wilde natuurlijk heel graag de gisteren geïntroduceerde Apple Watch zien en voelen. De kinderen hadden ook nog een boodschappenlijstje meegegeven, wat afgevinkt moest worden. Voor Thijs geslaagd, voor Iris helaas niet. Shoppen is wel een stuk minder aantrekkelijk met de huidige dollar koers, we houden het dus vrij snel voor gezien. 

Ondanks de kleur moesten we toch nog even zoeken naar de auto op de parkeer plaats. Hij is wel wat lager dan de gemiddelde Amerikaanse auto, dus uit een bepaalde hoek is hij toch onzichtbaar, maar we hebben er nog geen tweede van gezien ;-))

We stellen de navigatie in op het hotel en rijden terug naar Brickell.

De rest van de middag brengen we door in de zon aan het zwembad, even onderbroken door een pittig Florida’s buitje; stortregen en onweer.

Begin van de avond rijden we naar de vlakbij gelegen Publix om een lekker broodje te halen. Dit eten we op op ons terras. We hebben bij onze hotelkamer een prima terras met zitje wat, gescheiden door een hek, verbonden is met het zwembad. 

Ik zit nu bij het zwembad het blog te typen, terwijl Harm nog lekker in het water ligt. We zijn de enigen die buiten genieten van de heerlijke temperatuur in de avond. Het is nu net alsof we bij een villa zitten, al mis ik wel de walk in closet ;-(

Ivm de hoge prijzen op South Beach heeft Harm voor dit hotel gekozen. Het ligt prima, vlak bij Key Biscayne, de Mall, Little Havana, Bayside, enz. Het is een leuk klein hotel, met volgens ons heerlijke bedden.

Morgen pakken we alles weer in en gaan we op naar Key West.

Met vast een tussenstop in .....

Het hek met het gele bord is onze kamer

blog afmaken, met een kampvuurtje erbij....

dag 1 - Oranje boven!

Na een heel kort nachtje, waarin we meer wakker liggen dan slapen, worden we om 3.45 uur verlost door de wekker. Tijd om op te staan en richting Schiphol te vertrekken. We nemen afscheid van de kinderen, die beide niet wakker worden, maar dat verbaasd ons niet echt. Een klein half uur later zitten we in de auto. Toch wel een raar gevoel, weg te gaan en de kinderen midden in de nacht thuis te laten. Toch wel even slikken...

Het is ontzettend mistig onderweg dus fijn dat we op tijd zijn gaan rijden.  De auto laten we achter op P3, waar de bus al klaar staat als wij aankomen met onze bagage. Inchecken en security gaat allemaal heel vlot, het is niet zo druk op Schiphol. Onze eerste deel van de reis vliegen we met BA naar Londen.

 We vertrekken een half uurtje later dan gepland, maar zijn met 3 kwartier al geland op Heatrow. We hebben 2 uur om over te stappen, dis tijd genoeg. We doen er ook weer 3 kwartier over om van terminal 5 naar terminal 3 te gaan. Na de security werden we opgevangen door een medewerker van American Airlines,  we moesten opnieuw inchecken en onze op Schiphol uitgeprinte boardingpassen werden vervangen door nieuwe. Hier werd pas onze ESTA gecheckt en ons gelijk gemeld, dat we met 1 uur vertraging zouden vertrekken uit Londen. 

Eenmaal in het vliegtuig verteld de piloot 8,5 uur over de vlucht te gaan doen, 3 kwartier van het uur vertraging wordt vliegend ingehaald. 

De vlucht is prima, wel regelmatig turbulentie. We worden overladen met  drinken en ook het eten is voor vliegtuig eten best oké. 

Om 14.45 landen we op MIA, een uur later waren we pas door de Immigrations. Het was bij immigrations echt megadruk, wij hebben het nog nooit eerder zo druk gezien. Toen we eindelijk aan de beurt waren, moest er nog even van shift gewisseld worden.... grrr....

Maar uiteindelijk is ook die hobbel genomen en mogen we Amerika weer in. De verloren tijd kunnen we weer goed maken, doordat we Alamo gelijk richting de garage kunnen gaan. Harm heeft een cabrio gehuurd, we kunnen kiezen uit witte Mustang of een mx5.  We proberen alle bagage erin te persen, net een legpuzzel. Maar dan komen er ineens een hele kudde jonge paardjes aan!

Net even jonger , mooiere velgjes en beter in de lak. Ze worden uitgebreid bestudeerd.

De bagage wordt overgeheveld. Harm kiest de oranje 😳😳, niet mijn kleur...., maar ja, Harm en kleurkeuze ....

dan even later uit de garage, bij daglicht, ahum.

En zo rijden wij in een knal oranje (in het kader van Koningsdag) Ford Mustang richting hotel Urbano at Brickell

We checken in en verwisselen zo snel  mogelijk onze reiskleding voor een outfit beter passend bij het vakantiegevoel in Florida !

We besluiten nog even naar Bayside Market te gaan om wat te eten en rond te wandelen.

Harm moest de verleiding van de Hooters girls weerstaan want ik ging voor de Five Guys. 

Heerlijk fout zo'n hamburger voor een keer.

Bij terug keer in het hotel wordt het tijd voor het blog.

Ik had de hele dag al het gevoel iets belangrijks vergeten te zijn. Nu blijkt wat ik ben vergeten, de oplader van mijn laptop ...🙊

Nog een half nachtje slapen

De koffers zijn gepakt, de koelkast en de vriezer zijn gevuld voor de thuisblijvende kids. Alle apparaten aan de opladers of zijn inmiddels al opgeladen. Wij zijn bijna klaar om te gaan!!

Morgenochtend om 4 uur vertrekken we richting Schiphol om dan met een overstap op Londen Heathrow 's middags rond 14.30 uur, lokale tijd, in Miami uit te stappen. We vliegen met American Airlines. De hele week is het vliegtuig vanaf Londen een half uur na schema vertrokken. Prima dus.

Bij Alamo kunnen we zo doorlopen, het is gelukt via internet "bypass the counter" te regelen. Scheelt hopelijk een hoop wachttijd.

Wordt vervolgd.....

Afsluiting en een nieuw begin.

Over een kleine vier weken gaan we op 24 april voor een korte vakantie samen naar Florida. We gaan negen dagen naar Miami en de Florida Keys. Tenminste dat is wat ik heb opgevangen. Harm heeft alles uitgezocht en geboekt en ik weet pas als we er zijn waar en hoelang we er zullen verblijven. In ieder geval heb ik vernomen dat hij verschillende accommodatie's heeft uitgezocht en dus zullen we de koffer regelmatig in en uit moeten pakken. We gaan deze vakantie genieten van een "the easy way of living" in Zuid Florida; zon, zee, natuur en …shoppen?

Onze trouwe volgers zullen zich herinneren dat de vakantie van vorige zomer niet geheel vlekkeloos begon.

Begin juli, vlogen we vanaf Dusseldorf naar Miami met een overstap op Londen Heathrow. Na een flinke vertraging ruim zes uur in Londen, kwamen we met vijf uur vertraging aan in Miami. De piloot had even wat extra gas gegeven, de vluchttijd verkort en zodoende de eventueel te claimen vertraging te verkleinen tot onder de zes uur.

Na thuiskomst zijn wij aan de slag gegaan om dit te claimen. Virgin Atlantic heeft alle informatie netjes op de website staan, formulieren gedownload, ingevuld en opgestuurd. Na anderhalve maand hadden was er ineens post van Virgin. In een enveloppe zaten vier cheques uitgeschreven in engelse ponden, op naam. Deze moesten wij naar de bank brengen om het geld op onze rekening bij te laten schrijven. Omdat de cheques op naam stonden moest een ieder van ons voor zich de cheque claimen en op zijn/haar bankrekening laten bijschrijven. Waarvoor de bank er ook nog 90 euro aan kosten in rekening brengt om de cheques op de bankrekeningen bij te laten schrijven.   

Ergerlijk, in deze tijd van IBAN en internetbankieren, want op deze manier krijg je dus niet het bedrag wat toegezegd is…

Maar we hadden nog een appeltje met Virgin te schillen, we hadden niet alleen vertraging naar Miami, maar na aankomst rolde er slechts één van onze drie koffers van de band. Het hele verhaal is terug te lezen op onze vorige blog, maar uiteindelijk drie dagen na onze aankomst op Miami hebben we onze koffers op MCO te Orlando opgehaald. Het zal voor iedereen duidelijk zijn dat je dan een hoop elementaire spullen mist. Ook al spreiden we de bagage, een hoop spullen heb je toch niet in viervoud per persoon bij je. 

Bij terugkomst van onze vakantie moest daarom een en ander bij Virgin geclaimd worden, omdat wij toch aardig wat kosten moesten maken om de eerste dagen op te vangen. 

Ook hiervoor was de informatie op de website van Virgin te vinden. Een email adres van de afdeling baggage services, een mail met het klachtnummer en een kopie van de bonnetjes met de gemaakte kosten zou voldoende moeten zijn.

Dat was het begin van een zeer intens contact, slechts 36 mailtjes en 7 maanden wachten waren er nodig om het aan ons reeds op 17 september toegezegde bedrag aan ons over te maken. We hebben Ed, Miriah, Ian, Amanda, Jade, Sarah en Matthew van de Baggage Service leren kennen.. 

Enkele van onze besproken onderwerpen waren, of ik wel gemachtigd was deze claim af te handelen, Harm had de tickets gekocht..... Onze bankgegevens, Een IBAN nummer zou moet volstaan, maar nee, Virgin moest alles, maar dan ook alles weten om het bedrag aan ons over te maken. Beweerden dan dat de gegevens niet juist waren, dus wij weer voor controle naar een fysieke bank om het aan een medewerkster na te vragen. Natuurlijk hadden we de juiste info doorgestuurd aan Virgin, maar nog steeds konden ze ons niet betalen. Het hele ritueel ook nog herhaald met de zakelijk rekening van Harm, uiteraard ook daar weer een mailtje van terug gekregen dat het niet klopte, dus ook Harm naar de bank om het na te vragen.. Het klopte toch echt. Zelfs onze suggestie dat ze bij het overmaken de “pond” in een “euro” moesten wijzigen, leverde geen resultaat op. 

En na elk mailtje en elke reply dat ze het weer gingen overmaken, ja ja en weer het vriendelijke bericht dat het weer 28 dagen zou duren…

Hoe vervelend Ed, Miriah, Ian, Amanda, Jade, Sarah en Matthew het ook voor ons vonden, elke mail stond vol Britse appoligies, het geld kwam maar niet deze kant op. We intensiveerde het contact zelfs via Messenger, maar vooralsnog mocht dat ook niet baten. 

Uiteindelijk, bijna uit het niets, stond ineens eind februari, na ruim zeven maanden, het toegekende bedrag op onze bankrekening. Eigenlijk geloofden wij inmiddels niet meer dat het goed zo komen. Maar kennelijk had mijn laatste mail met het verzoek dan maar een cheque op te sturen, waarbij wij hen wel meldde dat zij dan voor de extra kosten verantwoordelijk waren, hen overtuigd dan toch maar te betalen.

Nu vier weken voor ons vertrek krijgen we er steeds meer zin in. De komenden weken zal ik de vriezer gaan vullen met wat maaltijden voor de kids, die ze alleen maar hoeven op te warmen. Thijs gaat deels logeren en is deels thuis met Iris. Samen gaan ze een boodschappen lijst maken, zodat ik kan zorgen dat het meest voor hen in huis is. Ze zullen zich wel vermaken zonder ons, lekker het huis voor hen zelf.

Nu  langzaamaan maar eens gaan bedenken wat ik mee ga nemen. In ieder geval doe ik wat kleding in mijn handbagage… al vliegen we deze keer niet met Virgin...